دست نوشته ها

مجموعه دروغها

rtaherinia — Fri, 25 Dec 2009 14:37:18 GMT

سرخوش، صريح، صميمي : آنچه از ملاقات با او بياد دارم...

شامگاه يك روز كسالت بار پاييزي است. براي اولين بار طي چند ماه گذشته، درهنگام خروج از محل كارم، با كمي مكث، رهگذران را ورانداز مي كنم. عجله آنها بنظرم بي دليل مي رسد. با آرامش، راه خانه را درپيش مي گيرم. اين وقت روز، تقريبا همه راهها به خانه ختم مي شود. گرچه خانه مي تواند تعاريف زيادي داشته باشد: از اين جهت با ساير رهگذران، همداستان هستم.

چند قدمي كه بر مي دارم، متوجه زنگ تلفن همراهم مي شوم. شماره ناشناس است. اصلا خاطره خوبي از اين شماره ها ندارم. يا اشتباهي گرفته اند يا دردسر جديدي به استقبالم آمده. اينبار تصميم مي گيرم كمي مثبت باشم: شايد خبر خوبي باشد. با ترديد، تلفن را جواب مي دهم.

با شنيدن صدايش، خاطرات آن ملاقات برايم زنده مي شوند. بعد از احوالپرسي هاي بي فايده اما مرسوم، ميرود سر اصل مطلب: "خيلي نگرانم. بهم گفته بايد از هم جدا بشيم. ميگه نمي تونه خوشبختم كنه. لطفا باهاش صحبت كنين. از شما حرف شنوي داره." نوبت به من كه مي رسد، اول كلي حاشيه ميروم و سعي مي كنم با كلي گويي متقاعدش كنم، درخواستش را پس بگيرد. اما دست از اصرار بر نمي دارد و موقع خداحافظي مي گويد: " دو ساعت ديگه تماس مي گيرم. نتيجه رو بهم بگين. بعد از خدا، اميدم به شماست!"

تصميم مي گيرم، شانسم را امتحان كنم. شايد بتوانم كاري انجام دهم. با اينكه مي دانم خيلي از مشكلاتم به خاطر همين امتحانهاست: گفتگوي ما تمام شده و من حتي يك كلمه هم درمورد درخواست او، نگفته ام. فقط درمورد آب و هوا و كار و بار و اينجورحرفها. مانده ام دو ساعت ديگر، چه جوابي به او بدهم. از آنجاييكه زياد حوصله درگيري ذهني را ندارم، تصميممي گيرم درموردش فكرنكنم.

سر دو ساعت، تماس مي گيرد: "تونستين باهاش حرف بزنين؟ چي شد؟" و من با استعداد غريبي، او را به اين باورمي رسانم كه موضوع اصلا آنطور كه فكرمي كرده نبوده و قرار نيست جدايي دركارباشد.

مكالمه كه تمام مي شود، براي لحظاتي به كاري كه كرده ام فكرمي كنم: اين جملات قصار را از كجا مي آوردم. خودم هم باورم شد كه آنها هيچ مشكلي با هم نخواهند داشت...

يك هفته بعد، پيامي به نشانه تشكر برايم مي فرستد و متذكرمي شود كه اوضاع همانطوري كه گفته بودي شده!

يك ماه بعد، خبر مي رسد، آنها از هم جدا شده اند...

نوستالژی رمضان

rtaherinia — Sun, 23 Aug 2009 13:16:18 GMT

بيست و پنج سال پيش ، رمضان سال 63. روزهاييكه اولين تعطيلات تابستاني زندگي ام با ماه رمضان مقارن شده بود. انگار همين ديروز بود...

شب، وقت خواب كه مي رسيد، پدر سعي مي كرد از چشم من پنهان شود. بنظرم حوصله اصرارهاي بي پايان مرا نداشت. هر چند كه سرانجام او را مي يافتم و متقاعدش مي كردم، براي سحري بيدارم كند.

سحرگاه، همگي دور سفره سحري مادر مي نشستيم. سفره اي كه گرچه از جزئياتش تصوير روشني به ياد ندارم اما خوب يادم هست، سرشار از عشق و مهرباني بود.همزمان به راديوي مشكي قديمي مان – كه آنوقتها براي خودش ابهتي بي بديل داشت- گوش مي سپرديم تا پس از دعاي سحر، اذان صبح را اعلام كند.

به محض اعلام اذان صبح،عليرغم توصيه هاي پدر، به نماز مي ايستادم. حتي چند بار قبل از اتمام اذان، نماز من تمام مي شد! بايد منتظر مي ماندم تا پدر هم نمازش را بخواند. عادت داشت بعد از نماز صبح ،يك جزء قرآن بخواند. اتفاقا دلنشين هم مي خواند. تا جاييكه مي توانستم پا به پايش قرآن مي خواندم و وقتي كم مي آوردم فقط گوش مي دادم و در دل تحسينش مي كردم.

بعد مي خوابيدم. تا ساعت 11. سرانجام ظهر كه مي شد به اصرار مادر، روزه ام را مي گشودم. اما دوباره تا وقت افطار چيزي نمي خوردم. لبهاي خشك و رنگ پريده پدر، از تاخت و تاز بيرحمانه آفتاب سوزان بر او حكايت مي كرد: بعد از ظهر كه به خانه مي آمد با اين منظره مواجه مي شدم.

بعدازظهرهاي طولاني و طاقت فرساي تابستان را معمولا با خواندن كتابهاي مختلف سپري مي كردم. از داستان راستان مطهري گرفته تا سفر به ماه ژول ورن. گاهي اوقات كه تشنه مي شدم، بدور از چشم سايرين كمي آب مي نوشيدم، اما بلافاصله پشيمان مي شدم!

سرانجام وقت افطار فرا مي رسيد. باز هم گوشمان به راديوي مشكي قديمي بود: اول آواز چند خوردي چرب و شيرين از طعام، سپس ربناهاي معروف شجريان و سرانجام اذان موذن زاده! به اصرار پدر ، در دل، دعا مي كردم ، گاهي اوقات هم كه هيچ دعايي نداشتم فقط ساكت مي نشستم. به اصرار مادر، اول كمي خرماي بهبهان كه با گردو و كنجد تركيب شده بود مي خوردم سپس شربت خاكشير. مادر مي گفت هر كدام از دانه هاي خاكشير، كلي خاصيت دارد...

وقتي اعلام مي شد ماه رمضان تمام شده، غم بزرگي وجودمان را فرا مي گرفت. سحر عيد فطر، به احترام ماه رمضان ، مادر سفره سحري مي انداخت. همگي، در حاليكه اشك در چشمانمان حلقه زده بود به نواي خداحافظ اي رمضان كه از راديوي مشكي قديمي پخش مي شد، گوش مي سپرديم. مادر تند و تند اشكهايش را مي سترد: چه ماه خوب و بابركتي بود!

* همین مطلب در سیاوشون

یغما

rtaherinia — Tue, 11 Aug 2009 16:57:19 GMT

خسته، فرسوده، نگران :

اميدوار

آي سبز سيال رويايي!

كدام كابوس سه گانه سياه

لطافت شاديهايت را به يغما برد؟

سياهي اش فزون تر باد!

سایه روشن

rtaherinia — Mon, 29 Jun 2009 15:32:18 GMT

هرچند در اين وانفساي سياسي-اجتماعي، خودخواهانه در خانه نشستن و فيلم ديدن، از رسم همنوع دوستي بدور است، اما از آنجاييكه مدتها بود بدنبال يافتن نسخه ای از فيلم سايه روشن ساخته حسن هدايت بودم؛ ديدن آن از طريق تلويزيون انديشه، آنهم بطور اتفاقي،هديه اي بود كه بنظرم بايد قدر آنرا مي دانستم.از سوي ديگر، ديدن فيلمی تقريبا معناگرا بهمراه رنگ و لعاب جنايی برای من که مدتی است گرفتار فيلمهای نازل امريکايی با آن تئوريهاي روانشناسي دوريالي شان شده ام، غنيمتی ارزشمند بود.

فيلم، قصه روزهای پايانی زندگی يک کاراگاه (کارآگاه محمد علوی با بازی عزت ا... انتظامی) را روايت می کند، که در جريان پيگيری دو پرونده قتل، نخست قتل پيرزنی ارمنی (ژانت كه به او پري مي گويند) و سپس قتل يك مرد عكاس (شفرازيان كه بعدا مشخص مي شود فرزند ژانت است) و در بده بستانی متافيزيکی و البته نوستالژيک با روح همسرش(فرنگيس) – که مدتها پيش مرده است- در می يابد پيرزن ارمنی همان معشوقه قديمی اوست که بدليل اختلاف مذهب، نتوانسته بود با او ازدواج کند.

خط سير داستان بگونه ای هوشمندانه از يک موقعيت فيزيکی به متافيزيک می رسد. محمد -با فزوني يافتن استيصالش در حل پرونده ها- ارتباطی بيش از پيش با روح همسرش و ديگر رفتگان، برقرار می کند .اگر اين موضوع را در كنار تاكيدهاي گاه و بيگاه رفتگان، بر "خاطره" بودن دنياي مادي- حتي آنجا كه روح خان دايي، رنج شديد سالهاي شكنجه و زندان را به زنده زنده كنده شدن پوست، تعبير مي كند- قرار دهيم، كم كم اهميت قتلها رنگ مي بازد و آنچه كه مورد توجه قرار مي گيرد، زنده شدن خاطره يك عشق قديمي و فراموش شده است.

فضاي سرد، تاريك و زمستاني حاكم بر فيلم در واقع بازتاب شرايط روحي محمد است كه همگام با موسيقي نسبتا ساده فيلم، كاملا با حال و هواي قصه متناسب است و بر تاثيرگذاري آن مي افزايد. ضمن آنكه توالي وقايع بگونه ايست كه پروسه دل كندن محمد از اين دنيا ، ارتباطش با برخي عناصر جهان ماورايي و سرانجام ورودش به دنيايي ديگر، كاملا باور پذير است. به فراخور موقعيت، مونولوگهای بجا كه با لحن نافذ انتظامی بيان مي شوند، کم کم از حالت زمزمه، فراتر رفته و به فرياد تبديل می شوند، که عليرغم شعاری بودن، بازهم قابل قبولند و بيانگر تشديد تضادهايش با وقايع جهان مادي:

محمد خطاب به فرنگيس(بافرياد):

نمی دونم واقعيت چيه؟ چی وجود داره؟ چی وجود نداره؟ تو واقعی هستی يا نه؟...

و در پاسخ ، جملاتي مي شنود كه به سرگشتگي هايش دامن مي زند:

چقدر توو قيد وبند زمان هستي؟

سرانجام، اين سرگشتگي به قطع کامل ارتباط محمد با دنيای مادی می انجامد و رقص صوفيانه اش در جشن تولدي كه بوسيله رفتگان تدارك ديده شده (كه اتفاقا تمام مشخصه هاي يك جشن مادي را داراست)، به منزله پايان يك زندگي و آغاز زندگي ديگري براي اوست.

کودتا در خدمت دموکراسی

rtaherinia — Thu, 18 Jun 2009 14:40:18 GMT

با مروری بر وقایع سیاسی اخیر که بخشهایی از آن بی شباهت به کودتا نیست و صرف نظر از اینکه بازیهای سیاسی، نهایتا چه نتیجه ای را رقم خواهد زد، معتقدم پیروزی بزرگ و واقعی، به جنبش عظیم دموکراسی خواهی ایران تعلق خواهد داشت.

تصور اینکه مردم ، صرفا با استفاده از ابزارهایی همچون حضور در انتخابات ، بخواهند به نهادینه شدن دموکراسی امیدوار باشند، کمی دور از ذهن است .چرا که شرکت در انتخابات –حتی حضور حداکثری- برای تضمین دموکراسی، امری لازمست اما هیچگاه کافی نخواهد بود و حکومت واقعی مردم بر مردم را محقق نخواهد ساخت. حرکت کنونی لایه های میانی اجتماع، گواهی بر این مدعاست که دامنه مطالبات مدنی بصورت امیدوارکننده ای در ایران در حال افزایش است واین به معنای تلاش برای دستیابی به مشخصه های اصلی دموکراسی است.

بنظر می رسد، استفاده هواداران سیستم حاکم، از روشهای نخ نما و پوسیده ای همچون اختلال در جریان اطلاع رسانی سالم، ارائه تحلیلهای یکسویه و جانبدارانه از طریق رسانه های فراگیر، اعمال محدودیت های فراوان برای سران جنبش ، حملات کور و انفعالی به دانشجویان بعنوان حلقه رابط میان نخبگان و مردم عادی و حتی زدن برچسبهایی همچون اغتشاش و براندازی به حرکات مدنی مردم، ممکن است در کوتاه مدت اثر بخش باشد اما واقعیت اینست که جنبش اخیر، بسیار ریشه دار تر از آن بوده که با چنین حربه هایی بکلی نابود شود. باید گفت که در این جنبش نوعی بالندگی درونی و خود اتکایی مشاهده می شود که اتفاقا وجه تمایز این جنبش با سایر جنبشهای ایران بوده و حاصل عملکرد نادرست سالیان دور و نزدیک حاکمان است که ناخواسته به تولد چنین اپوزیسیون فعال و باکیفیتی، کمکهای فراوانی نمودند.

از سوی دیگر، جنبشهای اینچنینی، علیرغم قبول قواعد و قوانین حاکم- چه بخواهیم و چه نخواهیم- هزینه هایی را بدنبال خواهند داشت. هزینه هایی که اگر بیشتر از هزینه های یک انقلاب نباشد، کمتر از آن نخواهد بود. بنظرم از این پس، تصمیمات و اقدامات دولتهای حاکم بر ایران، نه تنها از چشم تیز بین و نکته سنج مردم، دور نخواهند ماند که این حاکمان همواره باید خود را آماده پاسخگویی به مردم بدانند. پاسخهایی منطقی و بدون تزویر و دروغ.

نکته آخر اینکه، تاریخ نشان داده که صرف سر دادن شعارهای پوپولیستی، گرهی از کار حاکمان نخواهد گشود. بعلاوه، محدود کردن مردم در چارچوبهای اطلاعاتی عجیب و غریب در عصر ارتباطات، علاوه بر ایجاد بی اعتمادی، راه را برای رویگردانی کامل مردم از آنها هموار خواهد کرد. چیزی که باعث شده در حال حاضر رادیو و تلویزیونهای بیگانه بعنوان اصلی ترین منبع اخذ اخبار جاری مملکت ما درآیند.

بدون عنوان

rtaherinia — Mon, 15 Jun 2009 14:54:18 GMT

سبز می مانیم

حتی اگر "سبز" را هم مصادره کنند!

مورد عجیب من!

rtaherinia — Sun, 24 May 2009 13:18:18 GMT

برخلاف دهه گذشته، بشدت مصمم به حضور در انتخابات هستم. نه به اين دليل كه شركت در انتخابات يك وظيفه شرعي است. نه به اين دليل كه شركت در انتخابات، مشت محكمي بر دهان ياوه گويان استكبار جهاني است. نه به اين دليل كه شركت در انتخابات به منزله تاييد نظام فعلي است و نه حتي به اين دليل كه از وضع موجود خسته شده ام و دلم مي خواهد هركسي رئيس جمهور باشد بجز رئيس جمهور فعلي و نه براي آنكه از سالها قهر سياسي، سودي نبرده ام اكنون دست از پا درازتر مجبور به حضور در انتخابات هستم.

چندي است به محض روشن كردن تلويزيون و رويت رسانه ملي، علاوه بر مشاهده شكلكهاي عجيب و غريب گوشه تصوير كه گويا قرار است تبليغي باشد براي حضور مردم در انتخابات، برنامه هاي مخصوص انتخابات رياست جمهوري نیز توجهم را جلب مي كند.

گردانندگان اين برنامه ها تقريبا به هر دستاويزي-حتي عجيب و نامرسوم- چنگ مي زنند تا بينندگان را مجاب كنند در انتخابات شركت كنند.البته تجربه نشان داده که هرچه به زمان انتخابات نزديكتر مي شويم، برنامه ها عجيب تر هم مي شوند. بگونه ايكه يكي دو شب قبل از انتخابات، از معدود دفعاتی است كه پس از مدتها موفق به رويت تصاويري از مرحوم بازرگان، طالقاني و در مراتب پايينتر زنان غيرمحجبه ایرانی! مي شويم.

راستش را بخواهيد اين چرخش تبليغاتي تهوع آور، براي من آنقدر توهين آميز است كه ترجيح مي دهم رسانه به اصطلاح ملي را فراموش كنم تا حداقل از شركت در انتخابات پشيمان نشوم. مهمتر آنكه بر اساس دلايل خودم در انتخابات شركت كنم و نه بر اساس دلايل عده اي نان به نرخ روز خور!

به نظر شما روزي خواهد رسيد كه شعور مردم ايران جدي گرفته شود؟

یک مرگ بهاری

rtaherinia — Sun, 10 May 2009 13:41:18 GMT

هيچگاه از پديده غم انگيز، رنج آور و مرموز مرگ،‌ استقبال نكرده ام. چه در واپسين سال دانشجويي ام ، هنگام كار بر روي تحقيقي با محتواي عشق و مرگ در آثار هدايت و چه در روزي از روزهاي كودكي كه بواسطه ضعف شديد، دقايقي را بيهوش شدم و در همان عالم، دختربچه اي زیبا ديدم كه مرتب به من لبخند مي زند. مانند بسياري از آدمهاي معمولي ديگر، خود را از دستيابي به عظمت و پيچيدگي مرگ عاجز مي دانستم.

تا اينكه در نيمه شبي از شبهاي بهاري، پس از سه روز مبارزه بي نتيجه با سردردي جانكاه، در حاليكه از همه چيز نااميد شده بودم، بنظرم رسيد شفا يافته ام. احساس آرامش و سبكي غير قابل وصفي سراسر وجودم را فراگرفت. ناخودآگاه دريافتم با پديده اي شگفت انگيز روبرو شده ام كه همه چيز- حتي مشكلاتي كه تا همين ديروز غيرقابل حل مي نمودند- در مقابل آن، بي ارزش و ناچيز جلوه مي يابند. با گذشت زمان، از زمين فاصله مي گرفتم و به سوي چند نقطه نوراني دنباله دار، در آسمان، پيش مي رفتم. علاقه عجيبي نسبت به آنها حس مي كردم. هر چه بيشتر به آنها نزديك مي شدم، وقايع اطرافم شفاف تر و واضح تر بنظر مي رسيد. كم كم به ادراكي سرشار مي رسيدم و همه چيز را بصورت توده اي از حقايق انكار ناپذير، مي ديدم.

آنچه كه در مورد مرگ و ترس از آن شنيده بودم، فراموش مي كردم. لحظه به لحظه، علاقه ام به نقاط نوراني دنباله دار بيشتر مي شد و به سوي آنها كشيده مي شدم. اما بدبختانه آنها از من مي گريختند. هر بار كه از آنها دور مي شدم، تصاويري مبهم مي ديدم كه برايم بسيار آشنا بود: كودكي مشغول بازي، خانه هايي ويران، زني نگران و سرانجام دختربچه اي زیبا در حال لبخند زدن. دوست داشتم تصوير آخر را با دقت بيشتري ببينم. هرچه سعي كردم، نتوانستم. تصميم گرفتم بار ديگر نقاط نوراني را دنبال كنم. اما آنها رفته بودند...

درد شديدي در سرم احساس كردم. از جايم بلند شدم و روي زمين نشستم. لحظاتي طول كشيد تا بدانم کجا هستم. دست و صورتم را شستم و بي هدف از خانه ام خارج شدم. صداي اذان صبح به گوش مي رسيد. دقيقا نمي دانم سرگرداني ام چقدر بطول انجاميد، تا اينكه خود را در خانه پدري يافتم. پدر و مادرم همچون روزهاي ديگر، به نماز ايستاده بودند و من بدون اينكه حرفي بزنم ، نماز خواندن آنها را نظاره مي كردم . بنظرم رسيد هر دوي آنها لبخند مي زنند...

محله چینی ها

rtaherinia — Tue, 28 Apr 2009 13:08:18 GMT

روز- خارجي- خيابان ولي عصر

اتوبوسي شيك و مدرن، كنار خيابان توقف مي كند. درهايش باز مي شوند. تعداد زيادي زن و مرد تقريبا همشكل، از آن خارج مي شوند.

هجوم آنها به سمت در ورودي بازار صفويه.

روز- خارجي – ورودي ميلاد نور

يك مرد جوان مو مشکی، مشغول صحبت با دو مرد همشكل است. يكي از آن دو مرد، عينكي به چشم دارد. همگي خوشحال بنظر مي آيند.

حركت آنها به سمت در ورودي ميلاد نور.

روز- خارجي- برج اسكان

يك مرد با زباني عجيب و نامفهوم مشغول صحبت با موبايل است. موضوعي را با آب و تاب فراوان بازگو مي كند.

خروج مرد از برج و قدم زدن او در پياده رو.

شب- داخلي- لابي هتل شرايتون

همه دور هم نشسته اند: مسافرين اتوبوس، دو مرد همشكل و حتی مردي كه حرفهاي نامفهوم مي زد.

لبخندهای مرموز حاضرین.

از چپ: رضا-ژانگ-ژوزف-ژائو-روانبخش-آرمین-منوچهر

سوال: اینهمه چینی در تهران چه می خواهند؟

نامه سرگشاده بهمن قبادی به دنبال محکومیت رکسانا صابری

rtaherinia — Tue, 21 Apr 2009 21:00:18 GMT

جهت حفظ شان خوانندگان محترم و فهیم وبلاگ، از این پس نظراتی که حاوی اتهام، توهین، الفاظ رکیک و تخریب شخصیت افراد باشد، منتشر نخواهد شد.

امروز این خبر عجیب توجهم را جلب کرد. شما هم بخوانید:

بهمن قبادی، فیلم‌ساز ایرانی به دنبال بازداشت و محکومیت رکسانا صابری، نامه سرگشاده‌ای منتشر کرد.بخشهایی از متن نامه بهمن قبادی به نقل از رادیو زمانه به شرح زیر است:

به رکسانا صابری، دختری ایرانی با شناسنامه آمریکایی‌

اگر سكوت كرده بودم به خاطر او بود، و حالا اگر حرف می‌زنم باز هم به خاطر اوست. به خاطر ركسانا صابری.

نامزد، دوست و همراهم. دختری باهوش و با استعداد که برایم همیشه قابل تحسین بوده و هست. ۳۱ ژانویه بود، روز تولدم صبح تماس گرفت که برای تولدم می‌آید پیشم تا باهم برویم بیرون. نیامد... زنگ زدم به موبایلش. خاموش بود تا یکی دو روز نمی‌دانستم چه اتفاقی افتاده.

به خانه‌اش رفتم و چون کلید خانه همدیگر را داشتیم به داخل رفتم ولی نبود... بعد از دو روز زنگ زد و گفت «منو ببخش عزیزم مجبور شدم برم زاهدان» و من هم عصبانی شدم که چرا به من نگفته؟ گفتم باور نمی‌کنم و دوباره گفت «ببخش عزیزم مجبور شدم» و گوشی تلفن قطع شد و منتظر تماس بعدی‌اش شدم و نزد و نزد....

و حالا نمی‎توانم کمکی به او بکنم. رکسانا می‎خواست از ایران برود. من نگهش داشتم. اوایل آشنایی‎مان او می‎خواست برگردد آمریکا. دوست داشت که با هم برویم. اما من اصرار کردم که بماند تا فیلم جدیدم تمام شود.

او عملاً داشت از ایران می‎رفت و من نگهش داشتم. و حالا ناراحتم که به خاطر من ماند و دچار این ماجراها شد. خود من در این چند سال دچار افسردگی شدید شده‎ام. چرا؟ چون فیلمم توقیف شده و سر از بازار سیاه درآورده...

رکسانا می‎خواست از ایران برود. من نگهش داشتم. او مراقب افسردگی‌های من بود. بعدها من به خاطر آن‌که برای او انگیزه‌ای ایجاد کنم تا بماند، ازش خواستم که طرح نوشتن کتابش را که مدت‌ها در ذهن داشت شروع کند...

اگر این نامه را می‎نویسم به خاطر این است که نگرانش هستم. نگران سلامتی‎اش. شنیده‌ام که افسرده‎ شده و مدام گریه می‎کند. او خیلی حساس است. مبادا دست به اعتصاب غذا بزند...

او نحیف‎تر و ساده‎تر از آن است که بتواند در بازی شما شرکت کند تو را به خدا تمامش کنید نگذارید این‌گونه مهره تبلیغاتی این جهان کثیف شود. از من بخواهید که در دادگاه او حاضر شوم و کنار پدر فرهیخته و مادر مهربانش بنشینم و به معصومیت و بی‎گناهی او شهادت بدهم.

دخترِ ایرانی‎مان که چشم‎های ژاپنی دارد و شناسنامه آمریکایی، در زندان است. وای بر من. وای بر ما‌!